Dziecko, dom, świat

Często rodzice są zdziwieni, że ich dziecko nagle bardzo się denerwuje, rzuca rzeczami i z zazwyczaj pogodnego i spokojnego dziecka przeistacza się w czerwonego ze złości krzykacza.

W zależności od wieku tłumaczy się to syndromem trzylatka, pięciolatka, stresem szkolnym, czy też początkiem dojrzewania. Bardzo łatwo wytłumaczyć agresywne zachowanie dziecka tak zwanymi okolicznościami, zdecydowanie trudniej zastanowić się na rzeczywistą przyczyną złości dziecka. A czasami wystarczy uważnie na dziecko popatrzeć i posłuchać tego, co w złości mówi, by zorientować się, że dziecko naśladuje nas, rodziców.

Szczególnie dobrze widać to na kilkulatkach, które z lubością naśladują rodziców. Uświadomienie sobie, że dziecko zachowuje się dokładnie tak samo jak my w sytuacjach stresowych doprowadzi do tego, że rodzic będzie zmuszony do skonfrontowanie się ze swoim zachowaniem.

To jest zarówno kwestia tego, aby uświadomić sobie swoją złość, jej  przyczyny, ale i sposób radzenia sobie z nią. Kiedy dojdzie do opisanej sytuacji rodzic powinien wytłumaczyć dziecku, co to są emocje i jak sobie z nimi radzić. Czasami warto dziecku szczerze powiedzieć, że dorośli też się denerwują, złoszczą i krzyczą.

Dziecko inaczej spojrzy na mamę, która się denerwuje, jeśli będzie wiedzieć co się z nią dzieje. Łatwiej też będzie mu uporać się z własnymi emocjami w tej sytuacji, tak aby emocje mamy w jaki najmniejszym stopniu mu się udzieliły.

Warto też zastanowić się nad zmianą zachowania w sytuacji, gdy dziecko się denerwuje i zamiast krzyku, spróbować dziecko uspokoić, dać mu odetchnąć i spokojnie porozmawiać o tym co się dzieje.

Autor: Roma